Evvel zaman içinde yitirdim seni,
Anne, seni değil, inan kendimi!
Derken bir hüzün masalı oldu yaşam.
Anne, sen yoktun ya ölümdü yaşam.
Seni sordum tüm anne yüzlerinde,
Anne türkülerinde, anne sözlerinde.
Ne güzel şimdi yitip gitmek gözlerinde,
O, gözlerime benzeyen ela gözlerinde.
“Ağlarsa anam ağlar” demek imkânsız!
Ağlayan biri varsa, o da benim şüphesiz!
Bir kum tanesiyim, sensizliğe gömdüğün,
Sensiz, açmazım çok, hayatım kördüğüm.
Yitirmişliğim ve yitmişliğim sendendi
Derdim sendin, dermanım sendendi,
Kendini çöllere vurmuş bir ırmağım,
Anne! Sensiz yaşamaya yok olanağım.
