Ağıt.

Resim: KATHE KOLLWITZ

On beş yıl boyunca göremediğim annemi bulalı iki buçuk üç yıl olmuş… Bulmuşum ama annem yüz kilometre ötedeki köyünden birkaç ayda bir gelip, şehirde bir veya iki gün ancak kalabiliyor. Meğer o meşum boşanma vakıasından sonra babam gibi o da evlenmiş. Buluşma yerimiz teyzemler… Yine öyle bir anın gecesi. Ben hanımı ve çocukları eve bırakıp, onun yanında, on beş yıl hasret kaldığım kucağında sabahlamak üzere anneme dönüyorum ki radyo da bir ses, Leman Sam‘ın o sızılı sesi. Anımsadığım, çocukluğumu hatırlatan bir eser… Hani eski bir şarkıyı duyarsınız da tam olarak çıkaramazsınız ne zaman tanıştığınızı, o eserle. Ama anımsarsınız ve bu anımsama bir zaman makinesi dakikliğinde alır götürür sizi, yıllar yıllar evveline. Yüreğinizde umulmadık acılar, özlemler, sevinçler depreşir de acilinden bir sigara yakarsınız. Tabi şarkı sizi çoktan yakmıştır. İşte öyle bir hal üzere buldu, böyle bir hal üzere kıldı beni, Leman Abla’nın ağıt şarkısı, türküsü, ninnisi…

Ne oldu çocuk sana
yok olup gittin birden
nasıl kıydılar sana
ne zor büyüttüm seni ben

Ninni çocuk uyu çocuk
Ölüm yalan dön gel çocuk

Zincirlerde çiçek açmış
Ellerinin yarası
Sevgisiz kefensiz kaldın
Soğuktur şimdi orası

Ninni çocuk uyu çocuk
Ölüm yalan dön gel çocuk

En kolay katlanılan
Başkasının acısı
Ben anayım ağzımdaki
Tükürdüğüm kan tadı

Ninni çocuk uyu çocuk
Ölüm yalan dön gel çocuk

Dinlemek İçin